Legendy
- Szczegóły
-
Poprawiono: środa, 30, listopad -0001 01:24
-
Opublikowano: czwartek, 24, lipiec 2008 21:49
Opowieść ma będzie o tych, których zwiemy bogami. Słuchajcie uważnie, gdyż historia ta wydarzyła się naprawdę...
Dawno temu, w czasach poprzedzających myśl, był tylko glob, gdzie wszystkie stworzenia były wymieszane. Gdyż nie można było go z niczym porównać, glob był wielki i mały, mroczny i skompany w blasku, był wszystkim i niczym.
Poprzez setki milionów lat, glob zaczął rosnąć, a wraz z jego wzrostem narodziły się dwie siły. Z czasem moce te wytworzyły swą świadomość oraz ego - niegdyś połączone, rozdzieliły się na białe światło i ciemność. Białe światło przekształciło się w kobietę i nazwało się Einhasad. Ciemność zaś przybrała postać męszczyzny, który nazwał się Gran Kain. Te dwa byty zapoczątkowały cały wszechświat, wszystko co teraz znamy.
Dzięki swym połączonym siłom, Einhasad wraz z Gran Kain'em wyrwali się z globu. To działanie spowodowało że glob rozpadł się na wiele kawałków. Niektóre kawałki utowrzyły Niebo, inne spadły by zostać Ziemią. Pod niebem rozpostarła się Woda, część Ziemi zaś wypiętrzyła się tworząc kontynenty.
Z rozpadu globu wyłonił się jego duch, który przybrał imię Ether. Jego pojawienie się powołało do istnienia zwierzęta oraz rośliny wszelakich rodzaji. "Stworzenia Genesis" zostały uformowane z ducha, zaś najlepszym tworami byli giganci. Znani byli jako Mędrcy, gdyż ich umysły w potędze dorównywały ich ciałom. Giganci przyżekli czcić Einhasad oraz Gran Kain'a, gdyż ich czyny stworzyły życie oraz świat. Einhasad wraz z Gran Kain'em uczynili z gigantów panów wszelkiego życia. To wydarzyło się na długo przed śmiercią i stworzeniem prawdziwego raju.
Einhasad wraz z Gran Kain'em spłodzili wiele dzieci, które panowały pomiędzy nimi jako bóstwa. Pierwsza piątka ich dzieci była obdarzona potęgą Ziemi. Najstarsza z nich, Shilen, władała wodą. Najstarszy syn, Paagrio, kontrolował ogień. Druga z córek, Maphr, władała kontynentami. Sayha, drugi z synów, stał się panem Wiatru. Dla najmłodszej Evy, nie pozostał już żaden żywioł, więc stworzyła poezję i muzykę. Podczas gdy pozostali bogowie byli zajęci swymi obowiązkami, Eva napisała poematy, z których to tworzyła swe pieśni.
I tak oto zaczeła się era bogów.
"I nie istniało żadne miejsce na Ziemi nieznane bogom".